日本語添削

 4/11/2008

情報技術分野に詳しい人になる夢を持っている目が不自由な男の人

Chưa một ngày được nhìn thấy khuôn mặt của cha mẹ, chưa một ngày được nhìn thấy ánh sáng nhưng trong Đoàn Đức Đan, chàng thanh niên 23 tuổi hiện đang công tác ở Hội Người mù tỉnh Thái Bình đã làm được một điều kỳ diệu: Trở thành giáo viên dạy công nghệ thông tin cho trẻ em khiếm thị.Nhìn cách Đan đánh máy, sử dụng các chương trình phần mềm trong máy tính, nhắn tin và đọc tin nhắn qua điện thoại, có thể thấy lòng quyết tâm và nghị lực sống của chàng trai mù này. Những gì không thể nhìn thấy bằng mắt, Đan dùng đôi tai, hai bàn tay và cả trái tim để cảm nhận. Khuôn mặt sáng với hàng lông mày rõ nét kiên nghị đã phần nào cho thấy sự thông minh của chàng trai trẻ này. Ngay cả cách trò chuyện hóm hỉnh của Đan cũng khiến người đối thoại cảm thấy sự lạc quan không lúc nào tắt cùng với nụ cười rạng rỡ của cậu.Gia đình Đan có 3 chị em Là con trai duy nhất nhưng Đan lại là người chịu thiệt thòi nhất. Di chứng chất độc da cam từ người bố thương binh đã khiến Đan bị mù bẩm sinh. Thứ ánh sáng duy nhất khi còn bé Đan cảm nhận được chỉ là sự phân biệt ngày và đêm.Ngoài việc học nói, học đi, Đan còn tự học cách cảm nhận cuộc sống bằng các giác quan khác. Để biết thế nào là mặt trời, cậu bé Đan mới 4 tuổi cứ ra giữa sân nắng đứng. Cậu đứng để cảm nhận sức nóng trên da mặt, trên cơ thể, tưởng tượng ra những tia nắng lấp lánh ánh sáng. Cứ thế, Đan lớn lên trong sự hy vọng của bố mẹ, biết đâu một ngày nào đó, vẫn còn có thể cứu chữa đôi mắt cho cậu.

タイビン省の盲人協会で働いている23歳のダンさんは親の顔を一度も見たことがないし、太陽の光を一度も見たことがないが、素晴らしいな事ができました。それは目が不自由な子供たちに情報技術を教える教師になる事です。ダンさんがタイプしたり、コンピューターのソフトウェアーを使用したり、携帯電話でメッセージを読んで、送信したりすることから、この目が不自由な男の人の努力と不屈の精神が分かってきます。ダンさんは、自分の目で見えないものが耳、両手と心で感じできるようにしました。明るい顔と著しい眉毛で彼は頭がいい人だと分かります。ダンさんのユーモアがある話し方と笑顔はいつまでも失わない楽観的な精神を感じさせています。ダンさんは３人のお姉さんがいて、家族の中で一番不幸な人です。傷病兵であるお父さんから枯葉剤の遺伝を受けて、子供のころから目が不自由になっています。その時、ダンさんが感じできるのは日夜の区別だけです。話し方、歩き方の習いのほか、自分自身は周囲の生活の感じ方を他の感覚器官で習いました。太陽が何か分かるように、４歳のダンさんは中庭に長い時間で立っていました。なぜかというと、顔の肌や体に照っている太陽の暑さが感じできて、ピカピカしている太陽の光が想像できるようにするためです。このように、「いつかダンの目が蘇生できるなあ」という親の願いで成長していました。

Bước ngoặt lớn đã đến với Đoàn Đức Đan cậu tham gia vào câu lạc bộ của Người mù tỉnh Thái Bình . Khi ấy Đan mới chỉ là một cậu bé 9 tuổi. Chỉ có một mình, cậu bé Đan phải làm hết mọi việc, không có bố mẹ hay chị giúp đỡ như trước đây. Cậu phải tự lần mò ra bể nước giặt giũ, tự tìm đường đến nhà ăn mà không có bàn tay dắt của bố mẹ. Đã nhiều lần, Đan ngã bổ chửng trên những bậc thềm, mặt mũi, tay chân xây xát. Ngoài những nội dung sinh hoạt với Hội, Đan và các bạn vẫn được đến trường. Hằng ngày, hình ảnh những đứa trẻ khiếm thị dắt tay nhau đi trên đường đã trở thành quen thuộc với mọi người. Bắt đầu lên THPT, Đan học cách sử dụng máy đánh chữ để trả bài trên lớp. Cũng từ ấy, nhen nhóm trong lòng cậu một mơ ước được làm chủ một chiếc máy tính, có thể sử dụng thành thạo các chương trình và truy cập Internet. Nhưng cũng từ lúc này, đôi mắt em không còn phân biệt được đâu là ngày, đâu là đêm nữa. Các bác sỹ đã khuyên Đan và gia đình từ bỏ ý định chữa bệnh, chấp nhận sống với đôi mắt hỏng.

タイビン省の盲人クラブに参加させてもらったのはダンさんにとって、画期的なチャンスです。その時、彼はまだ９歳の子供なのに、親やお姉さんの手伝いなしに自分で暮らしていました。親の手引きなく、自分自身で井戸へ洗濯に行ったり、食堂へ探り回ったりするのは本当に大変でした。床に引っ繰り返って、顔や両手に付いた傷が少なくなかった。盲人クラブの活動に参加しない時、ダンさんは他の目が不自由な友達と学校へ行きました。毎日、目が不自由な中学生が一緒に手をつないで、学校へ行ったのは周囲の人々の目になれなれしいイメージになりました。高校に入った後、先生の質問に答えられるようにワープロの使い方を習い始めました。しかし、災いことに、コンピューターのソフトやインターネットを使いこなす夢が成り立ち始めた時こそ、ダンさんの日夜の区別力が無くなりました。医者は治療を諦めて、壊れた目で生活すると彼に忠告しました。

"Phân biệt ngày đêm và không nhìn thấy gì cũng chẳng khác nhau là mấy chị ạ. Em cũng không buồn lắm đâu", Đan cười hồn nhiên. Cậu kể, cậu đã sung sướng biết nhường nào khi biết có phần mềm cho người khiếm thị học máy tính. Điều cần thiết là phải học thật giỏi tiếng Anh mới có thể sử dụng phần mềm này. Đan quyết tâm tự mày mò học tiếng Anh. Các bạn sáng mắt học cùng lớp với Đan cũng phải khâm phục sự nỗ lực của cậu bạn học bé nhất lớp khi thấy cậu say sưa tìm tòi tài liệu, học ngoại ngữ.

無邪気にニコニコしながら、「日夜の区別と何も見えない事はあまり異ならないので、寂しくないものがある」と言いました。コンピューターの使い方を習っている目が不自由な人向けのソフトを知って、どんなに嬉しいことかと語ってくれました。そのソフトを利用することができる上に、一番必要なのは英語を上手に勉強することだと知っていたので、彼は英語の勉強に全力を尽くしました。ダンさんの目が明るいクラスメートは英語を上手に勉強できるように資料を真面目に探るクラスの一番小さな男の子に見上げないわけにはいかない。

Học hết cấp THPT, Đan được Hội Người mù tỉnh Thái Bình cử đi học khóa đào tạo 3 tháng tại lớp đào tạo máy tính dành cho người mù tại Hà Nội. Vừa chạm tay vào bàn phím, Đan đã cảm nhận được sự thân thiết. Học xong, Đan tự tiết kiệm tiền mua một bộ máy tính. Cậu cười và chỉ cho tôi xem bộ máy tính của cậu. Không có màn hình, không có con chuột, chỉ có chiếc CPU và bàn phím cùng đôi loa. Và Đan trở thành giáo viên dạy tin học cho người mù đầu tiên của tỉnh Thái Bình. Với phần mềm hỗ trợ JAWS, Đan có thể sử dụng máy tính và truy cập Internet như những người bình thường khác.

高校を卒業した後、彼はタイビン省の盲人協会に盲人向けの３ヶ月のコンピューター教育コースに参加するためにハノイへ派遣されました。キーボードに触れたとたん、なれなれしさを感じました。コースが終えて、自分の貯金でコンピューターを買いました。笑いながら、コンピューターを紹介してくれました。それはモニターやマウスなく、CPUとスピーカーだけがあるのです。その時から、タイビン省の盲人に情報技術を教える初めの教師になっています。JAWSというソフトで、他の人と同じように、コンピューターとインターネットを利用することが出来ます。

Đan mời tôi dự một buổi giảng của cậu cho các em học sinh. Nhìn Đan vừa đánh máy vừa hướng dẫn các em bằng cách dịch và làm theo âm báo tiếng Anh mới thấy hết sự vất vả của những người khiếm thị khi tiếp cận công nghệ thông tin. Không chỉ dạy cho các em ở Trung tâm của Hội, Đan còn giúp Hội Người mù các tỉnh bạn. Hằng ngày, ngoài việc dạy máy tính cho các em, Đan vẫn tham gia công việc của Hội là dịch vụ tẩm quất cổ truyền. Công việc mang lại cho Đan niềm vui và niềm tin yêu cuộc sống.

Đan luôn cho người đối thoại với mình cảm giác vui vẻ vì tính hóm hỉnh của cậu. Cậu khoe: "Em sắp có người yêu rồi đấy, cuối năm nhé". Tôi chưa kịp chúc mừng thì cậu lại tiếp lời: "Nhưng chưa biết năm nào chị ạ". Mỗi ngày trôi qua với Đan là một ngày có ý nghĩa, một ngày được sống và được học tập, được cống hiến hết mình. Đoàn Đức Đan mới chỉ 23 tuổi, cậu còn cả quãng đường dài phía trước để phấn đấu. Ước mơ giản dị nhất của Đan hiện nay là có đầy đủ tài liệu học tiếng Anh để nâng cao trình độ ngoại ngữ. Cậu tâm sự, chưa bao giờ em nghĩ mình là người tàn phế bởi xung quanh em là những tấm lòng biết cảm thông, chia sẻ

ダンさんの講義に参加させてもらった時、彼がタイプしながら、英語で生徒たちに案内することを見たところ、情報技術を習っている盲人たちの苦労が分かってきました。タイビン省の盲人クラブに住んでいる盲人たちに教えたり、マッサージサービスをしたりするのみならず、他省の盲人協会にも助けています。その仕事は彼に喜びと人生における信頼を齎しています。

特に、ユーモアのある彼はいつも相手に喜びを感じさせます。「たぶん年末に恋人が出来るよ」と聞いたところ、私は祝おうと思いきゃ、「どの年の終わりかまだ分からない」と言い続けて、確か彼の目に寂しさがあるような気がしました。毎日は彼にとって、意義を持っているし、生きたり勉強したりすることが出来るし、社会に自分の能力を貢献できる日々です。まだ23歳なので、前向きの長い道がダンさんを待っています。今、彼の一番小さな夢は英語レベルが向上できるように英語の資料を十分に有することです。「私は障害者だと決して思わない。なぜなら、周囲の人々の助けと情け深さあってのことだ」と語るダンさん。

http://ca.cand.com.vn/vi-vn/thoisuxahoi/phongsughichep/2008/7/131743.cand

11/11/2008 (添削済み)

情報技術分野に詳しい人の専門家になる夢を持っている目が不自由な男の人視覚障害の男性

タイビン省の盲人協会で働いている23歳のダンさんは、親の顔をも太陽の光も一度も見たことがないしが、太陽の光を一度も見たことがないが、素晴らしいな事ができました。それは目が不自由な子供たちに情報技術を教える教師になるなった事です。ダンさんがタイプしたりを打ったり、コンピューターのソフトウェアーを使用したり、携帯電話でメッセージを読んで、送信したりすることからしているのをみれば、この目が不自由な男の人男性の努力と不屈の精神が分かってきます分かります。ダンさんは、自分の目で見えないものがを耳、両手とそして心で感じできるようにしましたることができます。明るい顔と著しい立派な眉毛での彼は頭がいい人だと分かります。ダンさんのユーモアがのある話し方と笑顔はいつまでも失わない楽観的な前向きな精神を感じさせています。ダンさんは、３人のお姉さんがいて、家族の中で一番不幸不運な人です。傷病兵であるお父さんから枯葉剤の遺伝影響を受けて、子供のころから目が不自由になっていますです。その時当時、ダンさんが感じできるのることができたのは日夜の区別だけですでした。話し方、歩き方のを習いのほか、自分自身は周囲の生活の感じ方を他の感覚器官で習いました身の回りのできごとは目以外の感覚で学びとりました。太陽が何か分かるように、４歳のダンさんは中庭に長い時間で立っていました。なぜかというと、顔の肌や体に照っている太陽の暑さがを感じできてることができ、ピカピカしている明るい太陽の光が想像できるようにするためです。このように、「いつかダンの目が蘇生できるなあ見えるようになってくれればなあ」という親ご両親の願いでとともに成長していましたきました。

タイビン省の盲人クラブに参加させてもらったのはダンさんにとって、画期的なチャンスですでした。その時、彼はまだ９歳の子供なのに、親ご両親やお姉さんの手伝いなしに自分で暮らしていました。親の手引きなくご両親の手を借りることなく、自分自身で井戸へ洗濯に行ったり、食堂へを探りし回ったりするのは本当に大変でした。床に引っ繰り返って転倒して、顔や両手に付いた傷が少なくなかったありませんでした。盲人クラブの活動に参加しない時するほかに、ダンさんは他の目が不自由な友達と学校へ行きました。毎日、目が不自由な中学生が一緒に手をつないで、学校へ行ったの通う様子は周囲の人々の目になれなれしいイメージになりましたにとって見慣れた光景になりました。高校に入った後、先生の質問に答えられるようにワープロタイプライターの使い方を習い始めました。しかし、災い不幸なことに、コンピューターのソフトやインターネットを使いこなす夢が成り立ち叶い始めた時こそに、ダンさんの目が日夜のを区別する力が無くなりました。医者は、治療を諦めて、壊れた目に障害を持ったままで生活することになると彼に忠告告げしました。

しかし、無邪気にニコニコしながら、「日夜の区別ができたとしてもと何も見えない事にはあまり異ならないので変わらないのだから、寂しくないものがある」と言いました。むしろコンピューターの使い方を習っている目が不自由な人視覚障害者向けのソフトをのあることを知って、どんなに嬉しいことかと語ってくれました。そのソフトを利用することができる上にようになるために、一番必要なのは英語を上手に勉強習得することだと知って分かっていたので、彼は英語の勉強に全力を尽くしました。ダンさんの目にが明るい障害のないクラスメート達は英語を上手に勉強できるように資料視覚障害者用の教材を真面目必死に探る探しているクラスので一番小さな男の子に年下のダンさんを見上げないわけにはいかない尊敬しないわけにはいきませんでした。

高校を卒業した後、彼はタイビン省の盲人協会にから盲人向けの３ヶ月のコンピューター教育コースに参加するためにハノイへ派遣されました。キーボードに触れたとたん、なれなれしさを感じました違和感を感じませんでした。コースが終えて終わり、ダンさんは、自分の貯金でコンピューターを買いました。それはJAWSという視覚障害者用のソフトで健常者と同じように、コンピューターとインターネットを利用することが出来ます。モニターやマウスはなく、CPUとスピーカーだけがあるのだと彼は、笑いながら、コンピューターを紹介してくれました。それはモニターやマウスなく、CPUとスピーカーだけがあるのです。その時から、タイビン省の盲人に情報技術を教える初めての教師になっていますとなりました。JAWSというソフトで、他の人と同じように、コンピューターとインターネットを利用することが出来ます。

ダンさんの講義に参加させてもらった時、彼がタイプしながらを打ちながら、英語で生徒たちに機械で案内する音声の英語を案内説明することのを見たところ見ていると、情報技術を習っている盲人たちの苦労が分かってきました。タイビン省の盲人クラブに住んでいるの盲人たちにコンピューターの使い方を教えたり教えるだけでなく、マッサージサービスをしたりするのみならず、他省の盲人協会にの人々 にも助けて手伝っています。その仕事は彼に喜びと人生における信頼を齎しています人生における喜びと生きがいを与えています。

特に、ユーモアのある彼はいつも相手に喜びを感じさせます。「たぶん年末に恋人が出来るよ」と彼から聞いたところので、私は祝おうと思いきゃ思っていたら、「どの年の終わりかまだ分からない」と言い続けて付け加えました。、確か彼の目に寂しさがあるような気がしました。毎日は彼にとって、幸せは有意義な事を持っているであるし、生きたり勉強したりすることが出来るし、社会に自分の能力をで社会に貢献できる日々です。まだ23歳なので、前向きの人生の長い道がダンさんを待っています。今、彼の一番小さな夢のぞみは英語レベルが向上できるするように視覚障害者用の英語の資料教材を十分にたくさん有する手に入れることです。「私は障害者だと決して思わない。なぜならそれは、周囲の人々の助けと情け深さあってのことだ愛情があるおかげなんだよ」と語るダンさん。

情報技術分野(じょうほうぎじゅつぶんや)の専門家(せんもんか)になる夢(ゆめ)を持(も)っている視覚(しかく)障害(しょうがい)の男性(だんせい)

タイビン(たいびん)省(しょう)の盲人協会(もうじんきょうかい)で働(はたら)いている23歳(さい)のダン(だん)さんは、親(おや)の顔(かお)も太陽(たいよう)の光(ひかり)も一度(いちど)も見た(みた)ことがないが、素晴(すば)らしい事(こと)ができました。それは目(め)が不自由(ふじゆう)な子供(こども)たちに情報技術(じょうほうぎじゅつ)を教(おし)える教師(きょうし)になった事(こと)です。ダン(だん)さんがタイプ(たいぷ)を打ったり(うったり)、コンピュ(こんぴゅ)ータ(た)ーのソフトウェア(そふとうぇあ)ーを使用(しよう)したり、携帯電話(けいたいでんわ)でメッセージ(めっせーじ)を読んで(よんで)、送信(そうしん)したりしているのをみれば、目(め)が不自由(ふじゆう)な男性(だんせい)の努力(どりょく)と不屈(ふくつ)の精神(せいしん)が分かります(わかります)。ダン(だん)さんは、自分(じぶん)の目(め)で見えない(みえない)ものを耳(みみ)、両手(りょうて)そして心(こころ)で感(かん)じることができます。明(あか)るい顔(かお)と立派(りっぱ)な眉毛(まゆげ)の彼(かれ)は頭(あたま)がいい人(ひと)だと分かります(わかります)。ダンさんのユ(ゆ)ーモア(もあ)のある話(はな)し方(かた)と笑顔(えがお)はいつまでも失(うしな)わない前向(まえむ)きな精神(せいしん)を感じさせて(かんじさせて)います。ダン(だん)さんは、３人(にん)のお姉さん(おねえさん)がいて、家族(かぞく)の中(なか)で一番(いちばん)不運(ふうん)な人(ひと)です。傷病兵(しょうびょうへい)であるお父さんから枯葉剤(かれはざい)の影響(えいきょう)を受けて(うけて)、子供(こども)のころから目(め)が不自由(ふじゆう)です。当時(とうじ)、ダン(だん)さんが感(かん)じることができたのは日夜(にちや)の区別(くべつ)だけでした。話し方(はなしかた)、歩き方(あるきかた)を習い(ならい)、身(み)の回(まわ)りのできごとは目以外(めいがい)の感覚(かんかく)で学び(まなび)とりました。太陽(たいよう)が何か分かる(わかる)ように、４歳(さい)のダン(だん)さんは中庭に長(なが)い時間(じかん)立って(たって)いました。なぜかというと、顔(かお)の肌(はだ)や体(からだ)に照(て)っている太陽(たいよう)の暑(あつ)さを感じる(かんじる)ことができ、明(あか)るい太陽(たいよう)の光(ひかり)が想像(そうぞう)できるようにするためです。このように、「いつかダン(だん)の目(め)が見えるようになってくれればなあ」というご両親(りょうしん)の願(ねが)いとともに成長(せいちょう)していきました。

タイビン(たいびん)省(しょう)の盲人(もうじん)クラブ(くらぶ)に参加(さんか)させてもらったのはダン(だん)さんにとって、画期的(かっきてき)なチャンス(ちゃんす)でした。その時(とき)、彼(かれ)はまだ９歳(９さい)の子供(こども)なのに、ご両親(りょうしん)やお姉さん(おねえさん)の手伝(てつだ)いなしに自分(じぶん)で暮らして(くらして)いました。ご両親(りょうしん)の手(て)を借りる(かりる)ことなく、自分自身(じぶんじしん)で井戸(いど)へ洗濯(せんたく)に行ったり(いったり)、食堂(しょくどう)を探(さが)し回ったり(まわったり)するのは本当(ほんとう)に大変(たいへん)でした。転倒(てんとう)して、顔(かお)や両手(りょうて)に付(つ)いた傷(きず)が少(すく)なくありませんでした。盲人(